สู่วินาทีหยุดหายใจเมื่อพบสามีสุดที่รักกลายเป็นขอทานข้างถนน!
ในแวดวงธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อของ ‘อลินดา’ มหาเศรษฐีนีสาววัยสามสิบห้าปี ผู้กุมบังเหียนอาณาจักร ‘เอมไพร์ เอสเตท’ มูลค่าหลายหมื่นล้านบาท หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยเฉี่ยว แววตาคมกริบ และบุคลิกที่เยือกเย็นจนได้รับฉายาว่า ‘ราชินีน้ำแข็ง’ ภาพลักษณ์ภายนอกของเธอคือผู้หญิงที่แข็งแกร่ง ทรงอำนาจ และมีทุกสิ่งทุกอย่างที่มนุษย์คนหนึ่งจะปรารถนา ทว่า… ภายใต้ชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงและเครื่องเพชรที่ส่องประกาย ไม่มีใครรู้เลยว่าหัวใจของอลินดานั้นได้ ‘ตาย’ ไปแล้วตั้งแต่วันที่ฝนตกหนักเมื่อห้าปีก่อน
ห้าปีที่แล้ว อลินดาเพิ่งแต่งงานกับ ‘กฤต’ สถาปนิกหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นและเป็นดั่งแสงสว่างเดียวในชีวิตของเธอ กฤตไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย เขาเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาที่รักอลินดาด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่แล้วในคืนวันครบรอบแต่งงานปีแรก กฤตขับรถฝ่าพายุเพื่อไปรับของขวัญชิ้นพิเศษที่เขาสั่งทำไว้ให้เธอ รถของเขาประสบอุบัติเหตุพุ่งชนประสานงากับรถบรรทุกและตกลงไปในแม่น้ำสายเชี่ยว… เจ้าหน้าที่กู้ภัยงมหาศพอยู่หลายสัปดาห์ แต่ก็พบเพียงเศษซากรถและรอยเลือด ไม่มีใครพบร่างของกฤต ตำรวจสรุปคดีว่าเขาเสียชีวิตแล้ว
แต่อลินดาไม่เคยยอมรับความจริงข้อนั้น เธอทุ่มเงินนับร้อยล้านจ้างนักสืบเอกชนพลิกแผ่นดินหา จ้างคนงมน้ำทุกตารางนิ้ว แต่เวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่า ความหวังก็ค่อยๆ เลือนรางจนกลายเป็นความสิ้นหวัง อลินดาจมอยู่กับความบ้าคลั่งในการทำงานเพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวด เธอสร้างกำแพงน้ำแข็งขังตัวเองไว้ในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ว่างเปล่า รอคอยการกลับมาของผู้ชายที่ทุกคนบอกว่ากลายเป็นเถ้ากระดูกไปแล้ว
จนกระทั่งเย็นวันศุกร์ปลายเดือนพฤศจิกายน… พายุฝนหลงฤดูเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงทั่วทั้งมหานคร
รถโรลส์รอยซ์ (Rolls-Royce) สีดำขลับของอลินดาติดแหง็กอยู่ท่ามกลางการจราจรที่อัมพาตบนถนนสายเก่าแก่แถบชานเมือง หญิงสาวนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกกันกระสุนที่พร่ามัวไปด้วยหยาดฝน ความเหนื่อยล้าจากการประชุมบอร์ดบริหารทำให้เธออยากหลับตาพัก แต่จู่ๆ สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับเงาร่างของใครบางคนที่ริมฟุตบาท
ใต้สะพานลอยที่มืดสลัวและเฉอะแฉะไปด้วยน้ำเน่า มีชายขอทานคนหนึ่งนั่งคุดคู้ตัวสั่นงันงกอยู่ท่ามกลางลมหนาว ร่างกายของเขาผอมแห้งจนเห็นกระดูก เสื้อผ้าที่สวมใส่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตม ผมและหนวดเครายาวรุงรังจนมองไม่เห็นใบหน้า ผู้คนเดินผ่านไปมาต่างยกมือขึ้นปิดจมูกด้วยความรังเกียจ
อลินดาไม่ใช่คนใจจืดใจดำ เธอเตรียมจะสั่งให้บอดี้การ์ดนำเงินไปให้เขา แต่ในวินาทีที่ชายขอทานคนนั้นขยับตัวเพื่อหลบสาดน้ำจากรถที่แล่นผ่าน แสงไฟจากป้ายโฆษณาริมถนนก็สาดกระทบลงบนมือซ้ายของเขา…
มือซ้ายที่หงิกงอและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นไฟไหม้… กำลังกำวัตถุชิ้นหนึ่งไว้แน่นแนบอก มันคือ ‘นกกระเรียนไม้แกะสลัก’ ที่มีรอยไหม้เกรียมไปครึ่งตัว
หัวใจของอลินดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกราวกับถูกกระชากวิญญาณ ดวงตาที่เคยเยือกเย็นเบิกกว้างจนแทบถลน โลกทั้งใบที่เคยวุ่นวายและเต็มไปด้วยเสียงแตรจราจร พลันเงียบสงัดลงเหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก
นกกระเรียนไม้ตัวนั้น… คือของขวัญที่กฤตกำลังแกะสลักให้เธอด้วยมือของเขาเองก่อนที่เขาจะหายตัวไป! และรอยแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่หลังมือซ้ายของชายขอทานคนนั้น… มันคือแผลเดียวกับที่กฤตเคยปกป้องเธอจากอุบัติเหตุกระจกบาดเมื่อหลายปีก่อน!
“จอดรถ… จอดรถเดี๋ยวนี้!!” อลินดาแผดเสียงร้องลั่นรถจนคนขับรถและบอดี้การ์ดสะดุ้งสุดตัว
“ต… แต่คุณผู้หญิงครับ ฝนตกหนักมากนะครับ แถมแถวนี้ยังอันตราย…”
“ฉันบอกให้จอด!!”
รถยังไม่ทันจอดสนิทดี อลินดาก็เปิดประตูพุ่งพรวดออกไปท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ หญิงสาวในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีราคาหลักแสนและรองเท้าส้นสูงคริสเตียน ลูบูแตง (Christian Louboutin) ไม่สนใจโคลนตมที่สาดกระเซ็นเปื้อนเรียวขา ไม่สนใจร่มที่บอดี้การ์ดวิ่งกางตามมา เธอวิ่งฝ่าสายฝนตรงดิ่งเข้าไปใต้สะพานลอยแห่งนั้นด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นเทา
เมื่อเธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายขอทาน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบสางลอยเตะจมูก แต่หญิงสาวไม่รับรู้สิ่งใดอีกแล้ว เธอค่อยๆ ย่อตัวลงคุกเข่าบนพื้นคอนกรีตที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำเน่า ท่ามกลางความตกตะลึงของบอดี้การ์ดที่มองเจ้านายหญิงผู้สูงส่งลดตัวลงไปคลุกฝุ่น
“ก… กฤต…” อลินดาเค้นเสียงเรียกชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบาก ลำคอของเธอตีบตัน หยาดน้ำตาอุ่นๆ ทะลักทลายออกมาอาบแก้ม ผสมปนเปไปกับน้ำฝน
ชายขอทานสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัว เขารีบกอดนกกระเรียนไม้ไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะมาแย่งมันไป ร่างกายผอมโซสั่นสะท้าน เขาเงยหน้าขึ้นมองอลินดาผ่านกลุ่มผมที่ปรกหน้า ดวงตาของเขาว่างเปล่า เลื่อนลอย และไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ รอยแผลเป็นฉกรรจ์พาดผ่านหน้าผากลงมาถึงคิ้วซ้าย บ่งบอกถึงอุบัติเหตุที่ร้ายแรงในอดีต
“ย… อย่าตีผมเลย… ผมหิว… ผมขอข้าวกินหน่อย…” เสียงแหบพร่าและสั่นเครือที่หลุดออกจากปากของเขา ประหนึ่งมีดนับพันเล่มที่แทงทะลุหัวใจของอลินดาจนแหลกละเอียด
มันคือกฤตจริงๆ… เสียงของเขา ดวงตาของเขา… สามีสุดที่รักของเธอ! ผู้ชายที่เคยวาดฝันอนาคตร่วมกัน ผู้ชายที่เคยสวมกอดเธอทุกคืน บัดนี้กลับกลายเป็นชายเร่ร่อนที่จำแม้กระทั่งชื่อตัวเองไม่ได้ และต้องขอทานเพื่อแลกกับเศษอาหารประทังชีวิต!
ความเจ็บปวด ความสงสาร และความรักที่อัดอั้นมาตลอดห้าปี ตีรวนขึ้นมาจนอลินดาแทบจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น เธอแทบหายใจไม่ออก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวโผเข้าสวมกอดร่างที่สกปรกและเหม็นสาบของชายขอทานเอาไว้แน่น กอดรัดเขาราวกับกลัวว่าเขาจะสลายหายไปในสายฝนอีกครั้ง เธอซบหน้าลงกับไหล่ที่ผอมแห้งของเขา ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ไม่อายสายตาใครทั้งสิ้น
“กฤต! กฤตจริงๆ ด้วย! คุณยังไม่ตาย! ฮือๆๆ… คุณทิ้งลินไปได้ยังไงตั้งห้าปี ลินตามหาคุณแทบพลิกแผ่นดิน… ลินอยู่นี่แล้วกฤต ลินมารับคุณกลับบ้านแล้ว!” อลินดาสะอื้นไห้จนตัวโยน
ชายขอทานพยายามจะดิ้นหนีด้วยความตกใจ “ป… ปล่อยผม… คุณเป็นใคร… ผมกลัวแล้ว…”
“คุณผู้หญิงครับ! ระวังตัวด้วยครับ!” หัวหน้าบอดี้การ์ดรีบเข้ามาพยายามจะดึงตัวอลินดาออก แต่เธอกลับหันไปตวาดลั่นด้วยดวงตาที่วาวโรจน์และเต็มไปด้วยน้ำตา
“อย่าแตะต้องตัวเขา!! นี่คือคุณกฤต… สามีของฉัน! เอารถมารับเขาเดี๋ยวนี้! ใครกล้าแตะต้องเขาฉันจะไล่ออกให้หมด!”
คำประกาศกร้าวของมหาเศรษฐีนีทำให้บอดี้การ์ดทุกคนนิ่งอึ้ง พวกเขารีบทำตามคำสั่งทันที อลินดาประคองร่างที่อ่อนระทวยและหวาดกลัวของกฤตให้ลุกขึ้น เธอถอดเสื้อสูทราคาแพงของตัวเองมาคลุมร่างที่หนาวสั่นของเขาอย่างทะนุถนอม ไม่รังเกียจเศษโคลนที่เปื้อนตัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
ในคืนนั้น กฤตถูกพาตัวกลับมายังเพนต์เฮาส์สุดหรูของอลินดา ทีมแพทย์อันดับต้นๆ ของประเทศถูกเรียกตัวมากลางดึกเพื่อตรวจเช็คร่างกายของเขาทันที ผลการตรวจทำให้หัวใจของอลินดาแทบสลายอีกครั้ง แพทย์ระบุว่ากฤตได้รับความกระทบกระเทือนที่สมองอย่างรุนแรงจากอุบัติเหตุ ทำให้เขาสูญเสียความทรงจำโดยสมบูรณ์ (Amnesia) นอกจากนี้ ร่างกายของเขายังเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทำร้าย กระดูกซี่โครงเคยหักและสมานตัวผิดรูป บ่งบอกว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาต้องใช้ชีวิตอย่างทนทุกข์ทรมานและถูกรังแกอย่างแสนสาหัสในฐานะคนจรจัด
หลังจากพยาบาลอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายและตัดผมให้กฤตเรียบร้อยแล้ว เขานอนหลับสนิทอยู่บนเตียงคิงไซส์ที่อ่อนนุ่ม อลินดานั่งอยู่ข้างเตียง กุมมือซ้ายที่มีรอยแผลเป็นของเขามาแนบแก้ม น้ำตาของเธอยังคงไหลรินไม่ขาดสาย
รุ่งเช้า อลินดาสั่งการให้ทีมทนายและนักสืบเอกชนมือหนึ่งของประเทศ รื้อฟื้นคดีอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อนขึ้นมาสืบสวนใหม่ทั้งหมดอย่างลับๆ เธอเชื่อว่าเรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา การที่กฤตหายตัวไปและกลายสภาพเป็นคนเร่ร่อนความจำเสื่อม ต้องมีผู้อยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน
และแล้ว ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวก็ถูกเปิดเผย…
นักสืบสืบพบว่า คืนที่เกิดอุบัติเหตุ รถบรรทุกคันนั้นจงใจพุ่งชนรถของกฤต และคนที่บงการอยู่เบื้องหลังก็คือ ‘ธนา’ อดีตหุ้นส่วนธุรกิจที่เคยยักยอกเงินบริษัทของอลินดาและถูกกฤตจับได้ ธนาสั่งลูกน้องให้เก็บกฤต แต่กฤตที่บาดเจ็บสาหัสกระเสือกกระสนหนีออกจากซากรถที่กำลังจมน้ำไปได้ เขาถูกกระแสน้ำพัดไปไกลหลายสิบกิโลเมตรและไปเกยตื้นที่ริมตลิ่งในสลัมแห่งหนึ่ง ด้วยสมองที่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก เขาจึงจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร และต้องกลายเป็นขอทานเร่ร่อนในที่สุด
“ไอ้ธนา…” อลินดากัดฟันกรอด แววตาของราชินีน้ำแข็งแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งมัจจุราช “มันทำลายชีวิตสามีฉัน ทำลายความสุขของฉันไปตั้งห้าปี… ฉันจะบดขยี้มันให้ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก!”
ด้วยอำนาจและเงินทุนมหาศาลของอลินดา เพียงไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ธุรกิจทั้งหมดของธนาก็ถูกโจมตีทางการเงินจนล้มละลาย หลักฐานการจ้างวานฆ่าและทุจริตถูกส่งตรงถึงมือผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ธนาถูกจับกุมตัวกลางงานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์ ท่ามกลางความอับอายและจุดจบที่ต้องชดใช้กรรมในคุกตลอดชีวิต
เมื่อจัดการกับผู้กระทำผิดเรียบร้อยแล้ว อลินดาก็หันมาทุ่มเทเวลาทั้งหมดในชีวิตเพื่อดูแลและเยียวยากฤต เธอจ้างแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสมองจากต่างประเทศมารักษาเขา และใช้ความรักความอดทนในการฟื้นฟูความทรงจำ
ช่วงแรก กฤตยังคงหวาดกลัว เขาชอบไปซ่อนตัวอยู่มุมห้องและกอดนกกระเรียนไม้ตัวนั้นไว้แน่น แต่อลินดาไม่เคยย่อท้อ เธอนั่งลงกับพื้น ป้อนข้าวเขาด้วยมือตัวเอง เล่าเรื่องราวในอดีตให้เขาฟัง เปิดเพลงโปรดที่เขาเคยชอบ และพาเขาไปเดินเล่นในสวนที่เขาเคยออกแบบ
“ลิน… ลินดา…”
บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่อลินดากำลังนั่งปลอกแอปเปิ้ลให้กฤต จู่ๆ เสียงแหบพร่าก็เอ่ยชื่อของเธอออกมาอย่างแผ่วเบา อลินดาชะงัก มีดปลอกผลไม้ร่วงลงจากมือ เธอหันขวับไปมองสามี
กฤตกำลังมองหน้าเธอ ดวงตาที่เคยว่างเปล่าและเลื่อนลอย บัดนี้มีประกายของความอบอุ่นที่คุ้นเคยกลับคืนมา เขายื่นมือที่มีรอยแผลเป็นมาสัมผัสแก้มของเธออย่างอ่อนโยน น้ำตาคลอเบ้า
“ลิน… ผม… ผมขอยืมเวลาตั้งห้าปี… กว่าจะแกะสลักนกกระเรียนตัวนี้เสร็จ…” เขายิ้มบางๆ พร้อมกับชูนกกระเรียนไม้ที่มีรอยไหม้เกรียมขึ้นมา “สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานนะ… ที่รัก”
อลินดาร้องไห้โฮออกมาด้วยความปีติยินดีที่สุดในชีวิต เธอโผเข้ากอดกฤตแน่นราวกับโลกทั้งใบได้กลับคืนมาสู่ดวงใจของเธออีกครั้ง ปาฏิหาริย์แห่งความรักได้ดึงชายหนุ่มกลับมาจากความมืดมิด
การรอคอยที่แสนทรมานตลอดห้าปีได้สิ้นสุดลงแล้ว มหาเศรษฐีนีผู้เคยมองว่าเงินตราคืออำนาจสูงสุด บัดนี้ตระหนักรู้แล้วว่า ทรัพย์สินหมื่นล้านก็ไร้ความหมาย หากปราศจากอ้อมกอดของผู้ชายธรรมดาคนนี้ที่เธอรักสุดหัวใจ… และตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีสิ่งใดในโลกที่จะพรากพวกเขาออกจากกันได้อีกตลอดกาล.
